قیامت در قلب ایران؛ حماسه‌ی وداع و روایتی از نمازِ “حکمت” بر پیکرِ رهبر “مجاهد” بقلم:«ابراهیم حاتمی» فعال رسانه ای کشور

تهران و قم، روزهایی را پشت سر گذاشتند که نمی‌توان آن را در قابِ واژه‌های معمول گنجاند. بدرقه‌ی پیکر مطهر رهبر شهید، چیزی فراتر از یک آیین رسمی بود؛ حضورِ اقیانوسی از مردم که از میدان انقلاب تا میدان آزادی تهران و سپس در صحن‌های مسجدمقدس جمکران در قم به راه افتاد، نه تنها سوگواری، که یک «میثاقِ مجدد» بود.

آنچه در این تشییعِ میلیونی ملموس بود، عبورِ مردم از مرزِ عواطفِ شخصی و رسیدن به لایه‌های عمیقِ سیاسی و اعتقادی بود. در چشمانِ خیسِ این جمعیتِ میلیونی، نه فقط اندوه، که یک «بدهیِ تاریخی» موج می‌زد؛ عشقی که حاصلِ سال‌ها تماشایِ ساده‌زیستی و اخلاصِ این رهبر شهید بود. مردم آمده بودند تا بگویند «سایه رهبرشهید»، با رفتنِ جسمانی، هرگز از سر این ملت کم نخواهد شد و پیوندِ میانِ امام و امت، فراتر از پیوندهای معمول، ریشه در جانِ این سرزمین دارد.

او که امروز بر شانه‌های این ملت تشییع شد، رهبری بود که عمری را در خطِ مقدمِ مجاهدت گذراند. از تلاش‌های خستگی‌ناپذیر در تبیین معارفِ انقلاب تا حضور در سنگرهای سختِ مدیریتی و دفاعی؛ کارنامه‌ی او، دفترِ سرخی از ایثار بود که هر ورقش، بوی خاکریز و اخلاص می‌داد. او نه تنها یک مدیرِ ترازاول ، که یک مجاهدِ خستگی‌ناپذیر بود که در سایه‌یِ تواضعش، کوهی از صلابت نهفته بود؛ مردی که سنگینیِ بارِ مسئولیت‌هایِ سترگِ ملی را به آسانیِ یک لبخند به دوش می‌کشید.

اما در میان تمامِ قاب‌های این حماسه، لحظه‌ای در قم، رنگ و بوی دیگری داشت؛ صحنِه نمازِ میت بر پیکر شهید. وقتی آیت‌الله جوادی آملی، مفسرِ فرزانه و صاحب‌نفسِ قرآن، قامت به نماز بست، گویی بارِ سنگینِ یک تاریخ مجاهدت بر دوشِ آسمانِ قم قرار گرفت. ایستادنِ ایشان بر پیکرِ این رهبرِ شهید، تنها یک وظیفه‌ی شرعی نبود؛ پیامی نمادین از پیوندِ میان «مکتبِ اجتهاد» و «میدانِ جهاد» بود. وقتی تکبیرهای نماز طنین‌انداز شد، سکوتِ جمعیت در قم، صدایِ بلندِ تاریخ بود.

در آن لحظات، دیدن خانواده‌ی صبور و داغدار شهید که استقامتی کوهوار داشتند، تفسیری عملی از واژه‌ی «عزت» ارائه کرد. نگاهِ عمیق و پردردِ آیت‌الله جوادی آملی به پیکر شهید، صحنه‌ای را رقم زد که گویی در آن، استقامتِ خانواده‌ی شهید، بهترین مفسّر برای مفهوم «عزت در سایه‌ی بندگی» بود.

خاک‌سپاری پیکر شهید، پایانِ یک مسیر نیست؛ بلکه آغازِ فصلی است که در آن، نامِ او در جای‌جایِ این سرزمین به نمادی از پایداری تبدیل خواهد شد. این بدرقه، تمامِ تحلیل‌هایِ کوته‌بینانه را باطل کرد؛ چرا که ایران، یکپارچه و به شکلی تاریخی، دوباره بر سرِ عهدِ خود ایستاد و ثابت کرد که با ریخته شدنِ خونِ پاکِ رهبرشهیدش، نه تنها چیزی کم نشد، بلکه بذرهایِ باور، در جانِ این ملت جان تازه‌ای گرفت.