✅روایتی از آخرینِ ایستگاهِ رهبری که برای ایرانِ قوی دردفترکارش به شهادت رسید؛؟؟

✍گزارش بقلم :ابراهیم حاتمی فعال رسانه ای کشور

ساعتِ دیواری اتاق کارش، گویی در همان لحظه‌ای که نبضِ کشور برای لحظه‌ای ایستاد، انگارمتوقف شده است. شهادتِ رهبرِ شهید، تنها از دست دادنِ یک مدیرِ ترازِ اول نبود؛ بلکه پایانِ فصلی از «فداکاری‌هایِ چراغ‌خاموش» بود که امروز، پس از گذشتِ این ایام، ابعادِ آن برای مردمِ ایران روشن‌تر شده است. این گزارش، روایتی است از آنچه در پشتِ پرده‌یِ اتاقِ مدیریتیِ او گذشت؛ رهبری که میزِ خدمت را نه برای تکیه زدن،بلکه برای سنگر گرفتن تا آخرینِ دم انتخاب کرد.

اگر بخواهیم الفبایِ «عزتِ ملی» را در دهه‌یِ اخیر معنا کنیم، بدون شک نامِ او، نخستین واژه‌یِ این دستورِ زبان است. او در طولِ سال‌هایِ حضورش، نه تنها یک پیشوای بزرگ، یک استراتژیستِ تمام‌عیار بود. ما که از نزدیک شاهدِ تحولات بودیم، به خوبی می‌دانیم که چگونه او در برابرِ فشارهایِ سنگین، ایستادگی کرد تا چرخ‌هایِ اقتصاد و امنیتِ این سرزمین، حتی برای یک ثانیه از حرکت نایستد. دستاوردهایی که امروز در حوزه‌یِ خودکفایی و اقتدارِ منطقه‌ای شاهد آن هستیم، نه یک‌شبه به دست آمده و نه محصولِ شانس بوده است؛ این‌ها، نتیجه‌یِ شب‌بیداری‌هایِ مردبزرگ اندیشی بود که «منافعِ ملی» را بالاتر از هر دغدغه‌یِ شخصی قرار می‌داد.

تلخیِ واقعه‌یِ شهادتِ او در محلِ کار، برایِ بسیاری از ما باورنکردنی است. تصاویری که از آن صحنه مخابره شد، فراتر از یک اتفاقِ سیاسی، یک «درسِ اخلاقی» بود. اینکه او در میانِ خانواده و در همان سنگرِ خدمت، با صلابتی که حتی در لحظه‌یِ عروج نیز حفظ شد، به شهادت رسید، نشان‌دهنده‌یِ عمقِ پیوندِ او با این خاک است. او در آن لحظاتِ نهایی، نه فقط با زندگی، که با آرمان‌هایش وداع کرد و به ملت‌اش نشان داد که «خدمت» تا آخرین نفس ادامه دارد.

امروز که فرزندِ برومند او‌ «ایت الله سیدمجتبی حسینی خامنه ای» مسیرِ پدری را با همان درایت و نگاهِ استراتژیک در پیش گرفته، جامعه شاهدِ یک «انتقالِ قدرتِ بدونِ تنش» است. این‌که سکانِ هدایتِ این آرمان‌ها در دستِ کسی است که از مدرسه‌یِ همان رهبرِ شهید برخاسته، نویدبخشِ دورانی تازه برایِ ایرانِ قوی است. نسلِ جدیدِ مدیریتِ کشور، با درکِ درست از واقعیت‌هایِ جهانی و با تکیه بر زیرساخت‌هایی که پدرِ شهیدشان بنا کرده بود، حالا در حالِ ساختنِ فصلی نو هستند که در آن، عزتِ ایرانِ اسلامی نه تنها حفظ، بلکه در سطحی بالاتر تثبیت می‌شود.

خونِ او، نه تنها پایانِ یک راه نبود، که سوختی تازه در موتورِِ پیشرفتِ این سرزمین شد. اگر دیروز او در آن دفترِ ساده اما با صلابت، نقشه‌یِ راهِ اقتدار را ترسیم می‌کرد، امروز روحِ او ناظرِ بر راهی است که توسطِ وارثانِ آرمانش با سرعتی بیشتر پیموده می‌شود. ایرانِ امروز، بیش از هر زمانِ دیگری، معنایِ «مقاومتِ هوشمندانه» را دریافته است.

شهادتِ آن رهبرِ فرزانه، نه فقط یک داغ، که یک «میثاق» است؛ میثاقی که ثابت می‌کند در این کشور، راهِ خدمت هیچ‌گاه بی‌رهرو نخواهد ماند و پرچمِ اقتدار، بر شانه‌هایی استوارتر از همیشه برافراشته خواهد بود.

اکنون ملت ایران با چشمانی اشک‌بار، شاهد آخرین وداع با رهبر شهیدشان است. لحظه سپردن پیکر مطهر ایشان به خاک وطن، لحظه ای است که در آن، تمام دردها با شکوه یک شهادت بزرگ پیوند می‌خورد. خانواده ایشان با صبر و عزتی بی‌نظیر، در برابر این تقدیر الهی ایستاده‌اند و ما می‌دانیم که این خاک، امروز میراثی ماندگار را در خود پذیرا می‌شود.

امیدواریم که با نشستن خاک این سرزمین بر پیکر مخلص او، آرامشی ابدی بر روح پاکش جاری شود. نور هدایت او، همچون میراثی که برای ایران بنا کرد، تا همیشه راهنمای ما در مسیر اقتدار و عزت خواهد بود. او از میان ما رفت تا در قلب تاریخ جاودانه شود، اما مسیر او برای رسیدن به ایران قوی، از میان قلب‌های ما ادامه خواهد یافت.