- نویسنده : محمدصالح افتخاری
- ۲۸ آبان ۱۴۰۵
- کد خبر 80476
- پرینت
سایز متن /
درس تلخ شنژن؛ وقتی قدرت ملی به قدرت چانهزنی تبدیل نمیشود
دکترعلی هاشمی استاد دانشگاه
البرز گلستان نشست شنژن را نباید صرفاً یک دیدار تشریفاتی میان رهبران آمریکا، چین و روسیه تلقی کرد. اهمیت آن در این است که سه قدرت بزرگ جهان، در شرایطی درباره پروندههای امنیتی و راهبردی گفتوگو میکنند که ایران یکی از کانونهای اصلی بحران منطقهای است؛ اما خود ایران در این میز سهجانبه حضور ندارد.
تحرکات دیپلماتیک اخیر عراقچی در پاکستان، عمان و قطر، در کنار تداوم بنبست مذاکرات، نشان میدهد هنوز مسیر روشنی برای خروج از وضعیت نه جنگ و نه صلح شکل نگرفته است. گزارشها همچنین از اختلاف بر سر محاصره، تنگه هرمز و نظارتهای آژانس حکایت دارند؛ مسائلی که میتوانند هزینه اقتصادی و سیاسی بحران را افزایش دهند.
پیشبینی من این است که از شنژن لزوماً توافق نهایی درباره ایران بیرون نخواهد آمد؛ اما ممکن است تفاهمها و هماهنگیهایی شکل بگیرد که بر محیط تصمیمگیری تهران اثر بگذارد و قدرت چانهزنی ایران را محدودتر کند. خطر فقط حمله نظامی نیست؛ فرسایش اقتصادی، انزوای دیپلماتیک و کاهش گزینههای مذاکره نیز میتواند کشوری را به پذیرش شروطی سوق دهد که در شرایط عادی نمیپذیرفت.
درس شنژن روشن است: چین و روسیه، همانند آمریکا، پیش از هر چیز بر اساس منافع ملی خود تصمیم میگیرند؛ نه بر مبنای تعهدی دائمی به منافع ایران. دوستی با قدرتها جایگزین دیپلماسی مستقل و محاسبه منافع ملی نیست.
**قدرت واقعی توان تبدیل قدرت نظامی به رفاه مردم، امنیت پایدار، انسجام ملی و استقلال تصمیمگیری است.** اگر این تبدیل صورت نگیرد، ممکن است ایران در میدان قدرت داشته باشد، اما پشت میز مذاکره از قدرت انتخاب محروم شود.
شنژن باید هشداری برای بازنگری در سیاست خارجی و بازسازی قدرت ملی باشد؛ پیش از آنکه هزینه تعلل را مردم بپردازند.
پایان خبر
https://alborzegolestan.ir/?p=80476



